Köşe Yazıları Haberleri

23 Nisan geldiğinde hepimizin içi biraz yumuşar. Sokaklarda bayraklar, okullarda gösteriler, çocukların yüzünde o tanıdık heyecan…...

Her yıl yüz binlerce öğrenci, iyi bir lisede eğitim alabilmek için Liselere Geçiş Sınavı’na (LGS) hazırlanıyor....

Sultan Serdar Doksöz :  Bu fikir aslında sınıfta doğdu. Yıllarca Türkçe öğretmeni olarak hep aynı sorunun etrafında döndüm:...

Her yıl aynı tabloyu görüyorum.  Öğrenciler matematikten korkuyor, veliler matematik için endişeleniyor.  Sanki LGS’de ayrı bir matematik varmış...

LGS yılı birçok aile için gelecek yılıdır. Evde konuşulan konular değişir, gündem daralır, başarı merkezli bir atmosfer oluşur. Çoğu ebeveyn çocuğunu motive ettiğini düşünür. Oysa iyi niyetle kurulan bazı cümleler, fark edilmeden kaygının temelini atabilir.  Bu sene çok önemli. Hayatın bu sınava bağlı. Biz senin yaşındayken… Daha çok çalışmalısın. Şu netlerle olmaz. Aman dikkat et, hata yapma. Akrabanın kızı 480 aldı.  Bu cümlelerin her biri tek başına masum görünebilir. Ancak tekrarlandığında çocukta şu mesaj yerleşir: Değerim başarım kadar.  Özellikle LGS gibi merkezi sınav dönemlerinde çocukların en büyük ihtiyacı güven duygusudur. Fakat sürekli performans vurgusu yapıldığında, başarı bir hedef olmaktan çıkar ve bir kimlik meselesine dönüşür. Çocuk artık iyi bir sonuç almak için değil, yeterli biri olduğunu kanıtlamak için çalışmaya başlar. Bu noktada kaygı devreye girer.  Kaygı fizyolojik bir süreçtir: kalp çarpıntısı, mide ağrısı, dikkat dağınıklığı, uyku bozukluğu. Akademik olarak iyi olan bir öğrenci, sırf hata yapma korkusuyla bildiğini sınavda kullanamayabilir. Çünkü zihni şu soruyla meşguldür: Ya başaramazsam?  Sakın hata yapma mesajı verilen çocuk risk almaktan kaçınır....

Sınıfta her deneme sonrası aynı manzara… Kimileri sınav kâğıdına bakıp omuz silkiyor, kimileri “Hocam, yine yapamadım.”...

Eğitim ortamında sıkça duyduğumuz bir cümle vardır: ‘’Çocuğum çok çalışıyor ama anlamıyor.’’ Bu cümlenin altında çoğu...